web analytics

Τα καλύτερα τραγούδια της Madonna

Το Πο Πο Culture! επιστρέφει στη δράση, ακριβώς (τέλος πάντων) μια δεκαετία μετά την ίδρυσή του, με ένα εξαντλητικό αφιέρωμα στα καλύτερα τραγούδια του απόλυτου pop icon.

02. Papa Don’t Preach

Παλιά, τότε που δεν υπήρχε το Internet, πίστευα ότι με το “Papa Don’t Preach”, η Madonna διηγιόταν μια προσωπική της ιστορία. Μάλιστα, ήταν κι ο λόγος που είχα αρχίσει να τη συμπαθώ. Η συμπάθεια ήταν εξέλιξη της λύπησης. Στο τραγούδι φαινόταν ότι θα κρατούσε το μωρό και μάλιστα έπειθε και τον πατέρα της ν’ αποδεχτεί την πραγματικότητα αυτή, αλλά η Madonna δεν είχε παιδί, τουλάχιστον δεν είχα διαβάσει ποτέ κάτι τέτοιο στη “Super Κατερίνα” της αδερφής μου. Είτε το έχασε στη γέννα (όπως συμπέρανα χάρη στην φαντασία του 11χρονου που ήμουν το 1986), είτε τελικά την έπεισε ο γκόμενος να το ρίξει, γιατί κότεψε εκείνος.

Όποια κι αν ήταν η αιτία, η γλυκούλα είχε δυστυχήσει. Και αυτός ήταν ένας λόγος για να τη συμπαθώ, παρ’ ότι δεν μου άρεσε το tomboy ντύσιμό της στο video clip.

Papa Don’t Preach

Από το άλμπουμ “True Blue” (1986).
Κυκλοφόρησε ως (2ο) single τον Ιούνιο του 1986.
Μουσική – στίχοι: Brian Elliot

Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν είχε υπάρξει κάποια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Το μόνο στοιχείο του video clip (τι ωραία που τα έκαναν αφηγηματικά τα βίντεό τους τότε) που έκρυβε ψήγματα αλήθειας ήταν ότι η Madonna είχε μεγαλώσει με το μπαμπά της από τα 5 της, όταν κι έχασε τη μάνα της. Αλλά μικρή σημασία έχουν όλ’ αυτά. Η ουσία ήταν ότι η Madonna είχε πει το τραγούδι. Και είχε καβαλήσει με φοβερή χαρά τον πύραυλο που διέλυε ακόμη περισσότερα ταμπού και προκαλούσε συζητήσεις που λίγη σχέση είχαν με τη μουσική της. Πέρα από την κόντρα με τον Πάπα, που απαγόρευσε στους πιστούς του να πηγαίνουν στις συναυλίες της, όταν του το αφιέρωσε, πέρα από τη διαμάχη μεταξύ όσων εναντιώνονταν στις αμβλώσεις και όσων ήταν υπέρ τους, πέρα από το πόσο τελικά ένοιαζε ή δεν ένοιαζε τη Madonna να επηρεάζει την σκέψη των έφηβων κοριτσιών, πέρα από όλη αυτήν την ιστορία που θυμόμαστε σε κάθε της λεπτομέρεια ακόμη και σήμερα, 31 χρόνια μετά, το πιο σημαντικό απ’ όλα γύρω από το “Papa Don’t Preach” ήταν το πόσο γαμιστερό τραγούδι είναι!

 Η ορχήστρα που έρχεται να πέσει σαν σφραγίδα πάνω στο γεγονός ότι η Madonna πια δεν ήταν το κοριτσάκι του “Madonna” και του “Like A Virgin”, αλλά μια πραγματική βασίλισα.

Τελικά τι είναι αυτό που οι Ιταλοί κάνουν καλύτερα;

Τα πρώτα 16 δευτερόλεπτα, ας πούμε. Με την ορχήστρα που έρχεται να πέσει σαν σφραγίδα πάνω στο γεγονός ότι η Madonna πια δεν ήταν το κοριτσάκι του “Madonna” και του “Like A Virgin”, αλλά μια πραγματική βασίλισα. Τη μπασογραμμή που ορίζει το ρυθμό και ότι αυτό που έρχεται θα είναι αυστηρό, όχι τσιχλόφουσκα, όπως αυτά που ήξερες ως τώρα. Το πρώτο “papa” μ’ αυτή τη μαντόνεια βραχνάδα που αποτελεί υλικό για ερωτικό ερεθισμό. Το πώς αμέσως μετά γυρίζει στο σεμνό, γλυκό “little girl” του μπαμπά της ιστορίας. Η Madonna ερμηνεύει ρόλο και όχι τραγούδι και το κάνει τόσο καλά που θα έπειθε οποιονδήποτε δεν ήξερε την αλήθεια, όχι μόνο το ανόητο 11χρονο που ήμουν εγώ τότε, ότι όσα λέει ήταν μέρος πραγματικών διαλόγων με τον πατέρα της, καμια δεκαριά χρόνια πριν γραφτεί το τραγούδι. Είναι επίσης απελευθερωμένη από την παραγωγή που της πίτσαρε τη φωνή στα δύο πρώτα άλμπουμ. Ακούγεται πιο μπάσα και πιο εκφραστική, με περισσότερες νότες στη διάθεσή της.

Και μετά είναι η γέφυρα και το εθιστικό ρεφρέν. Αυτά τα δύο ήταν που έκαναν τότε όλο τον κόσμο να χορεύει το τραγούδι μανιακά, με κλειστά μάτια, ακόμη κι αν πίστευε ότι η Madonna συμβούλευε μαλακίες τα κοριτσάκια ή αν αποδοκίμαζε την αυθάδειά της απέναντι στην Καθολική εκκλησία (τι υπέροχο που για ένα διάστημα την κατηγορούσαν για δύο εντελώς αντίθετα μεταξύ τους πράγματα!). Και που μας υποχρεώνουν να το χορεύουμε ακόμη και τώρα. Τέλος, είναι αυτές οι σπανιόλικες κιθάρες στο 2 και 30, τόσο ταιριαστές στο στυλ της Madonna. Σύντομα η latin μουσική θα αρχίσει  να παίζει όλο και πιο σημαντικό ρόλο στα άλμπουμ της.

 Η Νέα Υόρκη σε όλο της το μεγαλείο και η Madonna, με δύο νέες περσόνες (του αγοροκόριτσου και της sex bomb από τα ’50s) θα μας καθηλώνουν στον αιώνα τον άπαντα.

Βάλε και το φανταστικό video clip στην εξίσωση. Για μία ακόμη φορά ένα βίντεο διαχρονικό, ένα σύμβολο της ποπ κουλτούρας των ’80s που θα μείνει σαν επιβλητικός ναός για να τον επισκέπτονται όλοι, τότε οι πιστοί για προσκύνημα, σήμερα οι νοσταλγοί, στο μέλλον οι ιστορικοί και οι τουρίστες. Η Νέα Υόρκη σε όλο της το μεγαλείο και η Madonna, με δύο νέες περσόνες (του αγοροκόριτσου και της sex bomb από τα ’50s) θα μας καθηλώνουν στον αιώνα τον άπαντα:

Εξώφυλλο της Σούπερ Κατερίνας με τη φωτογραφία της Madonna από το single του Papa Don’t Preach.

Το τραγούδι το έγραψε o Brian Elliot, ένας ημιάγνωστος συνθέτης απο το Χόλιγουντ, που ο μόνος άλλος γνωστός καλλιτέχνης με τον οποίον συνεργάστηκε ποτέ ήταν ο Chris Isaak. Μπορείς να βρεις και το δικό του, ομώνυμο και αδιάφορο άλμπουμ, από το 1987, στο Spotify. Η ιστορία έχει καταγράψει ότι το εμπνεύστηκε ακούγοντας ανήλικα κορίτσια να συζητάνε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη καθώς καθρεπτίζονταν στη τζαμαρία του στούντιό του. Το προόριζε για μια άλλη τραγουδίστρια, αλλά όταν το άκουσε ο Michael Ostin της Warner Bros, ο ίδιος ανιχνευτής που είχε ανακαλύψει το το “Like A Virgin” δύο χρόνια πριν, το έστειλε στη Madonna. Εκείνη, παρ’ ότι είχε προσλάβει τον Patrick Leonard, ίσως τον πιο αγαπημένο της συνθέτη, για τα τραγούδια του “True Blue” (και παρ’ ότι στην αρχή το θεώρησε λίγο χαζό κομμάτι), αποφάσισε όχι μόνο να το φιλοξενήσει στο τρίτο της άλμπουμ αυτούσιο, αλλά και να του θέσει την πρώτη θέση του δίσκου.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Στις κλινικές αμβλώσεων της Νέας Υόρκης τα κορίτσια περίμεναν τη σειρά τους με άγχος ότι ο μπαμπάς τους θα τους μάλωνε πάλι που θα αργούσαν να γυρίσουν στο σπίτι μετά το σχολείο. Μετά έβαζαν την κασέτα του “True Blue” στο πορτάκι του Walkman και πατούσαν το play…

Στο νο.3 μου, ακολουθεί ένα ακόμη τραγούδι από το “True Blue”.

Κλικ στην “Επόμενη Σελίδα” για το “Open Your Heart”.

Προηγούμενη σελίδα Επόμενη σελίδα