Blogovision 2019: 19. Julia Kent – Temporal
Λένε πως κάπου στην τούνδρα υπάρχει ένα άνοιγμα. Αναβλύζει αναμνήσεις. Μυρίζει σαν την πρώτη φορά. Την πρώτη σου σε ο,τιδήποτε.
Λένε πως κάπου στην τούνδρα υπάρχει ένα άνοιγμα. Αναβλύζει αναμνήσεις. Μυρίζει σαν την πρώτη φορά. Την πρώτη σου σε ο,τιδήποτε.
Το 2016. Τι χρονιά! Πού να προλάβω ν' ακούσω μουσική το 2016; Το 2016 άλλαξαν τόσα. Σπίτι. Σπίτια.
Βγήκε μαζί της μόνο γιατί ήθελε να νιώσει relevant πάλι. Τι δουλειά είχε ένας σαρανταπεντάρης με εικοσάχρονο; Πέρασε όμως ωραία.
Με αλφαβητική σειρά, χωρίς κατάταξη, και μπόλικο δάκρυ που δεν τα κατάφεραν να πάρουν βαθμούς φέτος.
Το ποδήλατο είναι η φάση σου. Όλη σου ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτό. Οι φίλοι σου, η δουλειά σου, η μετακίνησή σου. Πώς είναι άραγε η ζωή χωρίς αυτόν τον μικρόκοσμο;
Η Κυψέλη είναι η πιο ωραία περιοχή της Αθήνας. Όταν μεγάλωνες είχες βαρεθεί να ακούς πόσο επικίνδυνη είναι. Μεγάλωσες και πήγες μόνος σου με το ποδήλατο.
Πετάλι. Κοιτάς δεξιά. Πετάλι. Κοιτάς αριστερά. Το άγχος σου όταν κάνεις ποδήλατο στο δάσος είναι πάντα αυξημένο.
Ταβέρνα, στη μέση του πουθενά, τσίκνα και αχρείαστη θολούρα από χύμα κρασί. Σεισμός. Σιγή. Τη διακόπτει ο Marlon: «Γειά μας»
Η αγαπημένη μου ταινία είναι “Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι”. Σκηνοθετεί ο Denis Villeneuve και πρωταγωνιστούν οι Suede. Αποκαλυπτικό αριστούργημα.
Γνωρίζαμε τη δύναμη του ηφαιστείου. Μα μείναμε με στόμα ορθάνοιχτο όταν μια μέρα ξέσπασε. Γνωρίζαμε τι αγαπούσε η Anna. Όμως…