Blogovision 2021: 09. King Gizzard & The Lizard Wizard – Butterfly 3000
Τα χειρότερα ταξίδια ήταν όταν μαζευόμασταν μεγάλες παρέες. Όσο λιγότεροι, τόσο καλύτερα. Κάποτε άφησα πίσω τον εαυτό μου -πέρασα τέλεια.
Τα χειρότερα ταξίδια ήταν όταν μαζευόμασταν μεγάλες παρέες. Όσο λιγότεροι, τόσο καλύτερα. Κάποτε άφησα πίσω τον εαυτό μου -πέρασα τέλεια.
Σκόνταψε στα τριών ημερών γένια. Κρύφτηκε πίσω από άσπρες τρίχες στο πηγούνι. Χρησιμοποίησε τελικά τις ρυτίδες του για να αποδράσει.
Οικείο όλο αυτό, έτσι; Φρόντισε μόνο μην ανοιχτείς πολύ. Ή μάλλον, κάνε ό,τι θες. Μα, αν σε πληγώσει, σύνθλιψέ το.
Έψαχνα να φορτίσω το αυτοκίνητο, ανακάλυψα το πιο νόστιμο σουβλάκι του Λαγκαδά. Στο ταμείο η 17χρονη Λίνα: "Έχω πρίζα. Πάμε;"
Κάρβουνα πιο ζωηρά απ' τις ακουαρέλες τους. Κορδέλες πιο σικάτες απ' τα Balmain τους. Εύκολα ακατανόητος, εξωγήινα προσιτός, ανεπιτήδευτα συναρπαστικός.
Αφού άφησε τα παιδιά στο σχολείο, ξέθαψε τη Stratocaster απ'το υπόγειο. Η γειτόνισσα ήρθε σε οργασμό στο τρίτο riff.
Τα μάτια της απάντησαν με καταιγίδα. Φορούσα πάνινα παπούτσια, είχα πάει με ποδήλατο. Μα στάθηκα εκεί και τη χάζευα χαμογελώντας.
Τα μηνύματά σου κοιμούνται ανήσυχα, αδιάβαστα. Οι κλήσεις σύντομες, χωρίς συνοχή. Καφέδες στα πεταχτά. Παραμένεις αόρατος. Ή ακατάληπτος. Ίσως ξεπερασμένος.
Κάθε απώλεια τη μετέτρεπε σε πίνακα, ποίημα, ταινία, μουσική. Κι όσο πιο αναγνωρισμένη καλλιτέχνις γινόταν, τόσο περισσότερο εθιζόταν στη θλίψη.
Οι μέρες που δεν κάνεις τίποτε -άσκοπα κοιτάζεις μια οθόνη ή τον κισσό των απέναντι- ξεριζώνουν κι άλλο κομμάτι σου.