Blogovision 2021: 11. Deafheaven – Infinite Granite
Οικείο όλο αυτό, έτσι; Φρόντισε μόνο μην ανοιχτείς πολύ. Ή μάλλον, κάνε ό,τι θες. Μα, αν σε πληγώσει, σύνθλιψέ το.
Οικείο όλο αυτό, έτσι; Φρόντισε μόνο μην ανοιχτείς πολύ. Ή μάλλον, κάνε ό,τι θες. Μα, αν σε πληγώσει, σύνθλιψέ το.
Έψαχνα να φορτίσω το αυτοκίνητο, ανακάλυψα το πιο νόστιμο σουβλάκι του Λαγκαδά. Στο ταμείο η 17χρονη Λίνα: "Έχω πρίζα. Πάμε;"
Κάρβουνα πιο ζωηρά απ' τις ακουαρέλες τους. Κορδέλες πιο σικάτες απ' τα Balmain τους. Εύκολα ακατανόητος, εξωγήινα προσιτός, ανεπιτήδευτα συναρπαστικός.
Αφού άφησε τα παιδιά στο σχολείο, ξέθαψε τη Stratocaster απ'το υπόγειο. Η γειτόνισσα ήρθε σε οργασμό στο τρίτο riff.
Τα μάτια της απάντησαν με καταιγίδα. Φορούσα πάνινα παπούτσια, είχα πάει με ποδήλατο. Μα στάθηκα εκεί και τη χάζευα χαμογελώντας.
Τα μηνύματά σου κοιμούνται ανήσυχα, αδιάβαστα. Οι κλήσεις σύντομες, χωρίς συνοχή. Καφέδες στα πεταχτά. Παραμένεις αόρατος. Ή ακατάληπτος. Ίσως ξεπερασμένος.
Κάθε απώλεια τη μετέτρεπε σε πίνακα, ποίημα, ταινία, μουσική. Κι όσο πιο αναγνωρισμένη καλλιτέχνις γινόταν, τόσο περισσότερο εθιζόταν στη θλίψη.
Οι μέρες που δεν κάνεις τίποτε -άσκοπα κοιτάζεις μια οθόνη ή τον κισσό των απέναντι- ξεριζώνουν κι άλλο κομμάτι σου.
Πετούσες στο wing foil πριν καν μάθω μπότζα στο windsurf. Άπιαστη. Τα 'πινες με την Dickinson, όσο ακόμη διάβαζα Poe.
Διαλογισμός Βιπάσανα, μπλε Καρέλια κασετίνα, εντοιχισμένο ραδιόφωνο ξενοδοχείου στην Κυλλήνη. Συνείδηση κι αισθήσεις αμφίβολες. Ίσα ίσα αισθάνεσαι τα φτερά σου.