Blogovision ’10-’19: 11. Susanne Sundfor – Ten Love Songs (2015)
Γιατί να οργανώνεις το πιο απίθανο ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου, όταν μπορείς -για παράδειγμα- να στήσεις την πιο γαμάτη καβάτζα εδώ δίπλα, στο Καλογερολίμανο;
Γιατί να οργανώνεις το πιο απίθανο ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου, όταν μπορείς -για παράδειγμα- να στήσεις την πιο γαμάτη καβάτζα εδώ δίπλα, στο Καλογερολίμανο;
Έλεγε «πίεση», εννοούσε «αγάπη». Πόσο την εξόντωνε η ανάγκη να δίνει τόσα. Ήθελε πολύ. Αγαπούσε. Ήταν όμως φτιαγμένη γι’ αυτό;
Και Nike στη μούρλα του Μουντιάλ και κοπάνες για δίωρα windsurf με 7 μποφόρ στο Λαύριο και σχέση με όλες τις κοινωνικές υποχρεώσεις του σύμπαντος και σαββατοκύριακα για snowboard και το σπίτι να μην έχει ούτε μισή μέρα ελεύθερη στο AirBnB και μπάλα κάθε εβδομάδα με την ομάδα και την καινούργια μόδα, το ποδήλατο.
Της είπε λέξεις. Πρόστυχες. Ήταν παιχνίδι. Εκείνη απάντησε με πολλά «αχ». Συμφώνησαν να μη βρεθούν από κοντά. Έγιναν διαδικτυακοί φίλοι.
Έχω κάνει επικά road trips στον Καναδά, στην Κεντρική Ευρώπη, στην αραβική χερσόνησο, αλλά εκείνο της Πίνδου ήταν το καλύτερο.
O Λάρι ντύνεται πάντα χρωματιστά. Καβαλάει το ηλεκτρικό του πατίνι και κατεβαίνει στο κέντρο σε 11 λεπτά. Δεν χρησιμοποιεί κράνος.
Η ζωή μπορεί να έχει για soundtrack τους Cults, μπορεί να έχει και τους Swans αν αυτό τραβάει η όρεξή σου. Άνεργος με Cults, χίλιες φορές καλύτερα λέω εγώ.
Σήμερα δεν θα χαλάσω τις 20 λέξεις σε κάτι ψαγμένο ή ποιητικό. Θα γράψω απλά: Τι κομματάρα είναι το Tokyo!
Το μακρινό 2012 ήταν μια χρονιά διαβολεμένα κακή για μένα μέχρι λίγο πριν το τέλος της. Δεν έχω κάν φωτογραφίες για να την εικονογραφήσω δηλαδή.
Θερινή υπεραπλούστευση. Όταν τα επίθετα είναι άχρηστα. Όταν ανταποκρίνεσαι (στο μυαλό μόνο, βέβαια) στα ουσιαστικά: Μπονάτσα. Άμμος. Χταπόδι. Σιέστα. Ντεπόν.