Blogovision ’10-’19: 03. Anna Calvi – Anna Calvi (2011)
Το 2011 είχαμε κάνει μια φωτογράφιση, σαν γάμου. Το 2016 παντρευτήκαμε κιόλας, χωρίς καμία φωτογράφιση.
Το 2011 είχαμε κάνει μια φωτογράφιση, σαν γάμου. Το 2016 παντρευτήκαμε κιόλας, χωρίς καμία φωτογράφιση.
Το δώρο της; Γιαπωνέζικο malt. Στο πάρτι του, καλεσμένες το ανακάτεψαν άξεστα με αναψυκτικά, χυδαία πρόσθεσαν παγάκια. Δεν έμεινε σταγόνα.
Και μια καινούργια αγαπημένη πόλη να προσπερνάει τις υπόλοιπες στο πάντα υπέροχο πορτφόλιο των παραθαλάσσιων μεσογειακών προορισμών.
Το τσάι κόστιζε μερικά λεπτά της δραχμής. Το χιόνι έλιωνε σε κρυστάλλινα ρυάκια. Πάνω από τα σύννεφα μοιάζαμε με πρωταθλητές.
Τόσο ξεσηκωτικοί στο ντεμπούτο τους, το 2010 (τεχνικά το 2009), τόσο θλιβεροί δέκα χρόνια αργότερα, με τόσα στάδια να έχουν μεσολαβήσει στο ενδιάμεσο.
Απρόοπτο. Ή μήπως απλά σφάλμα στον υπολογισμό των πιθανοτήτων; Τέλος πάντων. Τώρα το πλάνο πάει κατά διαόλου. Χρειάζεται ένας ήρωας.
Κανένα ταξίδι δεν μού άφησε τόσες και τέτοιες εντυπώσεις σαν της Ταϊλάνδης, μέχρι εκείνο στο Βιετνάμ, σχεδόν έξι χρόνια αργότερα. Όχι τυχαία, και τα δύο ήταν στην Άπω Ανατολή.
Το Peugeot μου το οδηγούσε πάντα ο Jules. Η αδερφή του δούλευε στο περίπτερο. Ήταν το ομορφότερο κτήριο της πόλης.
Τι ζήσαμε, πώς μας έζησαν οι άλλοι. Είχαμε άγιο άγγιγμα, θείο. Ή μας άγγιξε κάποιος Θεός. Holy Touch.
Ο Δούναβης είναι άλλοτε αριστοκρατικός, κάποτε άγριος, πάντα όμως όμορφος. Προφέρει τις λέξεις απαλά, εξαγνιστικά. Όταν χαμογελά, γίνεται αλαφιασμένος κύκνος.