Blogovision ’10-’19: 08. Yeasayer – Odd Blood (2010)
Κάποτε ήμασταν τόσο κουλ, που μαζευόμασταν σε βεράντες με θόρυβο και θέα την Ακρόπολη και ανταλλάζαμε χαρτάκια Panini.
Κάποτε ήμασταν τόσο κουλ, που μαζευόμασταν σε βεράντες με θόρυβο και θέα την Ακρόπολη και ανταλλάζαμε χαρτάκια Panini.
Στο Tsukiji, πίσω από την παλιά ψαραγορά. Περισσότερο μοιάζει με σιδηροδρομικό σταθμό παρά με κέντρο λατρείας. Μα είναι βουδιστικός ναός.
Αυτό είναι το καλό με τις ανασκοπήσεις. Μαζί με τον Patrick Watson, που επιστρέφει σε μια λίστα μου για Blogovision, ίσως επιστρέψει κι η Αντίπαρος στις αποδράσεις μου...
Κάλπασε μέχρι την κοιλάδα. Πυρπολημένα χωριά. Σφαγμένα μωρά. Φρικιαστικό έργο των δικών του. Κι όμως, δικαιολογούσε κάθε τους πράξη. Θυμόταν…
Tο 2018 ήταν χρονιά εξωπραγματική, με ιδέες, με ανακαλύψεις, με γνωριμίες, με αλλαγές, με έπαρση, καύλα, όρεξη. Και, βέβαια, με ταξίδια πολλά και παράξενα.
Η εξαγνιστική γνωριμία με την ανωτερότητά σου. Ο διακριτικός σνομπισμός απέναντι στα υποδεέστερα. Η επιλεκτική είσοδος σε κοινότητες. Φυσική επιλογή.
Γιατί να οργανώνεις το πιο απίθανο ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου, όταν μπορείς -για παράδειγμα- να στήσεις την πιο γαμάτη καβάτζα εδώ δίπλα, στο Καλογερολίμανο;
Έλεγε «πίεση», εννοούσε «αγάπη». Πόσο την εξόντωνε η ανάγκη να δίνει τόσα. Ήθελε πολύ. Αγαπούσε. Ήταν όμως φτιαγμένη γι’ αυτό;
Και Nike στη μούρλα του Μουντιάλ και κοπάνες για δίωρα windsurf με 7 μποφόρ στο Λαύριο και σχέση με όλες τις κοινωνικές υποχρεώσεις του σύμπαντος και σαββατοκύριακα για snowboard και το σπίτι να μην έχει ούτε μισή μέρα ελεύθερη στο AirBnB και μπάλα κάθε εβδομάδα με την ομάδα και την καινούργια μόδα, το ποδήλατο.
Της είπε λέξεις. Πρόστυχες. Ήταν παιχνίδι. Εκείνη απάντησε με πολλά «αχ». Συμφώνησαν να μη βρεθούν από κοντά. Έγιναν διαδικτυακοί φίλοι.