Blogovision ’10-’19: 13. Lost In The Trees – A Church That Fits Our Needs (2012)
Έχω κάνει επικά road trips στον Καναδά, στην Κεντρική Ευρώπη, στην αραβική χερσόνησο, αλλά εκείνο της Πίνδου ήταν το καλύτερο.
Έχω κάνει επικά road trips στον Καναδά, στην Κεντρική Ευρώπη, στην αραβική χερσόνησο, αλλά εκείνο της Πίνδου ήταν το καλύτερο.
O Λάρι ντύνεται πάντα χρωματιστά. Καβαλάει το ηλεκτρικό του πατίνι και κατεβαίνει στο κέντρο σε 11 λεπτά. Δεν χρησιμοποιεί κράνος.
Η ζωή μπορεί να έχει για soundtrack τους Cults, μπορεί να έχει και τους Swans αν αυτό τραβάει η όρεξή σου. Άνεργος με Cults, χίλιες φορές καλύτερα λέω εγώ.
Σήμερα δεν θα χαλάσω τις 20 λέξεις σε κάτι ψαγμένο ή ποιητικό. Θα γράψω απλά: Τι κομματάρα είναι το Tokyo!
Το μακρινό 2012 ήταν μια χρονιά διαβολεμένα κακή για μένα μέχρι λίγο πριν το τέλος της. Δεν έχω κάν φωτογραφίες για να την εικονογραφήσω δηλαδή.
Θερινή υπεραπλούστευση. Όταν τα επίθετα είναι άχρηστα. Όταν ανταποκρίνεσαι (στο μυαλό μόνο, βέβαια) στα ουσιαστικά: Μπονάτσα. Άμμος. Χταπόδι. Σιέστα. Ντεπόν.
Μια γκαρσονιέρα στην Αρχύτα, η είσοδος σ' ένα καινούργιο κόσμο, η συνειδητοποίηση ότι με λίγη προσπάθεια όλα γίνονται, η πιο ευχάριστη απασχόληση για τρία χρόνια.
Φρεσκάδα κι άρωμα Soupline. Μαύρισμα Coppertone. Γλυκό γλίστρημα Nutella πάνω σε μπισκότα Digestive. Ανάλαφρο πάτημα Superga. Βόλτα με κλεμμένο BMX.
Γύρισα όλη τη Γη και τελικά περισσότερη αγαλλίαση βρίσκω τώρα, στο σάπιο γραφείο, στο βρωμερό δωμάτιο.
Όταν βαριέσαι, μα ακόμη ανάβεις. Εύκολο όχι, προβληματισμένο ναι. Περασμένα μεγαλεία μα πάντα μια κάποια ικανοποίηση στο τέλος. Μήπως γέρασες;