Blogovision ’10-’19: 18. Wolf Parade – Cry, Cry, Cry (2017)
Στην παραλία, στη Σρι Λάνκα, τίποτε δεν είχε ακόμη πάρει το δρόμο του.
Στην παραλία, στη Σρι Λάνκα, τίποτε δεν είχε ακόμη πάρει το δρόμο του.
Της μίλησε βρώμικα. Του χάραξε την πόρτα. Γέλασε με το βάψιμό της. Γάμησε το συνεταίρο του. Παντρεύτηκαν δύο μήνες μετά.
Λένε πως κάπου στην τούνδρα υπάρχει ένα άνοιγμα. Αναβλύζει αναμνήσεις. Μυρίζει σαν την πρώτη φορά. Την πρώτη σου σε ο,τιδήποτε.
Το 2016. Τι χρονιά! Πού να προλάβω ν' ακούσω μουσική το 2016; Το 2016 άλλαξαν τόσα. Σπίτι. Σπίτια.
Βγήκε μαζί της μόνο γιατί ήθελε να νιώσει relevant πάλι. Τι δουλειά είχε ένας σαρανταπεντάρης με εικοσάχρονο; Πέρασε όμως ωραία.
Με αλφαβητική σειρά, χωρίς κατάταξη, και μπόλικο δάκρυ που δεν τα κατάφεραν να πάρουν βαθμούς φέτος.
Όχι μόνο έπρεπε να κάνουμε αγώνα για να ανεβούμε στην κορυφή της Πάρνηθας (κυριολεκτικά αγώνα -ανάβασης 17 χιλιομέτρων), αλλά ο αδάμαστος Ευριπίδης Παπαδόπουλος με υποχρεώσε και σε εξαντλητικό, γκρανγκινιολικό και χιτσκοκικό φινάλε με σπριντ 500 μέτρων που κρίθηκε στο φώτο φίνις, για μια ταπεινή, καλύτερη καταταξούλα στην πρώτη 10άδα.
Υπάρχει άραγε κάποιος εκεί έξω, του οποίου ο αγαπημένος από τους Επτά Σαμουράι να μην είναι ο Kyuzo;