Blogovision 2021: 07. The Killers – Pressure Machine
"Ο Θεός θα μας σώσει" ψιθύρισε φοβισμένα. "Ίσως", του απάντησε. "Για σιγουριά πάντως, βάπτισα μαχαίρια στη ρεματιά που παίζαμε παιδιά".
Blogovision 2021: 08. Lana Del Rey – Chemtrails Over The Country Club
Η συστολή της σήμαινε περιορισμένο λεξιλόγιο. Οι περισσότερες προτάσεις, μονολεκτικές: "Ναι", "Θέλω", "Μπίρα;". Τα "Μη" της ήταν που τον ερέθιζαν.
Blogovision 2021: 09. King Gizzard & The Lizard Wizard – Butterfly 3000
Τα χειρότερα ταξίδια ήταν όταν μαζευόμασταν μεγάλες παρέες. Όσο λιγότεροι, τόσο καλύτερα. Κάποτε άφησα πίσω τον εαυτό μου -πέρασα τέλεια.
Blogovision 2021: 10. Olivia Rodrigo – Sour
Σκόνταψε στα τριών ημερών γένια. Κρύφτηκε πίσω από άσπρες τρίχες στο πηγούνι. Χρησιμοποίησε τελικά τις ρυτίδες του για να αποδράσει.
Blogovision 2021: 11. Deafheaven – Infinite Granite
Οικείο όλο αυτό, έτσι; Φρόντισε μόνο μην ανοιχτείς πολύ. Ή μάλλον, κάνε ό,τι θες. Μα, αν σε πληγώσει, σύνθλιψέ το.
Blogovision 2021: 12. Chvrches – Screen Violence
Έψαχνα να φορτίσω το αυτοκίνητο, ανακάλυψα το πιο νόστιμο σουβλάκι του Λαγκαδά. Στο ταμείο η 17χρονη Λίνα: "Έχω πρίζα. Πάμε;"
Blogovision 2021: 13. Art D’ Ecco – In Standard Definition
Κάρβουνα πιο ζωηρά απ' τις ακουαρέλες τους. Κορδέλες πιο σικάτες απ' τα Balmain τους. Εύκολα ακατανόητος, εξωγήινα προσιτός, ανεπιτήδευτα συναρπαστικός.
Blogovision 2021: 14. The Joy Formidable – Into The Blue
Αφού άφησε τα παιδιά στο σχολείο, ξέθαψε τη Stratocaster απ'το υπόγειο. Η γειτόνισσα ήρθε σε οργασμό στο τρίτο riff.
Blogovision 2021: 15. St. Vincent – Daddy’s Home
Τα μάτια της απάντησαν με καταιγίδα. Φορούσα πάνινα παπούτσια, είχα πάει με ποδήλατο. Μα στάθηκα εκεί και τη χάζευα χαμογελώντας.
Blogovision 2021: 16. Manchester Orchestra – The Million Masks Of God
Τα μηνύματά σου κοιμούνται ανήσυχα, αδιάβαστα. Οι κλήσεις σύντομες, χωρίς συνοχή. Καφέδες στα πεταχτά. Παραμένεις αόρατος. Ή ακατάληπτος. Ίσως ξεπερασμένος.
Blogovision 2021: 17. The Anchoress – The Art Of Losing
Κάθε απώλεια τη μετέτρεπε σε πίνακα, ποίημα, ταινία, μουσική. Κι όσο πιο αναγνωρισμένη καλλιτέχνις γινόταν, τόσο περισσότερο εθιζόταν στη θλίψη.