Blogovision 2019: 14. White Lies – Five
Σήμερα δεν θα χαλάσω τις 20 λέξεις σε κάτι ψαγμένο ή ποιητικό. Θα γράψω απλά: Τι κομματάρα είναι το Tokyo!
Σήμερα δεν θα χαλάσω τις 20 λέξεις σε κάτι ψαγμένο ή ποιητικό. Θα γράψω απλά: Τι κομματάρα είναι το Tokyo!
Το μακρινό 2012 ήταν μια χρονιά διαβολεμένα κακή για μένα μέχρι λίγο πριν το τέλος της. Δεν έχω κάν φωτογραφίες για να την εικονογραφήσω δηλαδή.
Θερινή υπεραπλούστευση. Όταν τα επίθετα είναι άχρηστα. Όταν ανταποκρίνεσαι (στο μυαλό μόνο, βέβαια) στα ουσιαστικά: Μπονάτσα. Άμμος. Χταπόδι. Σιέστα. Ντεπόν.
Μια γκαρσονιέρα στην Αρχύτα, η είσοδος σ' ένα καινούργιο κόσμο, η συνειδητοποίηση ότι με λίγη προσπάθεια όλα γίνονται, η πιο ευχάριστη απασχόληση για τρία χρόνια.
Φρεσκάδα κι άρωμα Soupline. Μαύρισμα Coppertone. Γλυκό γλίστρημα Nutella πάνω σε μπισκότα Digestive. Ανάλαφρο πάτημα Superga. Βόλτα με κλεμμένο BMX.
Γύρισα όλη τη Γη και τελικά περισσότερη αγαλλίαση βρίσκω τώρα, στο σάπιο γραφείο, στο βρωμερό δωμάτιο.
Όταν βαριέσαι, μα ακόμη ανάβεις. Εύκολο όχι, προβληματισμένο ναι. Περασμένα μεγαλεία μα πάντα μια κάποια ικανοποίηση στο τέλος. Μήπως γέρασες;
Στην παραλία, στη Σρι Λάνκα, τίποτε δεν είχε ακόμη πάρει το δρόμο του.
Της μίλησε βρώμικα. Του χάραξε την πόρτα. Γέλασε με το βάψιμό της. Γάμησε το συνεταίρο του. Παντρεύτηκαν δύο μήνες μετά.