Blogovision 2019: 04. Foals – Everything Not Saved Will Be Lost – Part 2
Το τσάι κόστιζε μερικά λεπτά της δραχμής. Το χιόνι έλιωνε σε κρυστάλλινα ρυάκια. Πάνω από τα σύννεφα μοιάζαμε με πρωταθλητές.
Το τσάι κόστιζε μερικά λεπτά της δραχμής. Το χιόνι έλιωνε σε κρυστάλλινα ρυάκια. Πάνω από τα σύννεφα μοιάζαμε με πρωταθλητές.
Τόσο ξεσηκωτικοί στο ντεμπούτο τους, το 2010 (τεχνικά το 2009), τόσο θλιβεροί δέκα χρόνια αργότερα, με τόσα στάδια να έχουν μεσολαβήσει στο ενδιάμεσο.
Απρόοπτο. Ή μήπως απλά σφάλμα στον υπολογισμό των πιθανοτήτων; Τέλος πάντων. Τώρα το πλάνο πάει κατά διαόλου. Χρειάζεται ένας ήρωας.
Κανένα ταξίδι δεν μού άφησε τόσες και τέτοιες εντυπώσεις σαν της Ταϊλάνδης, μέχρι εκείνο στο Βιετνάμ, σχεδόν έξι χρόνια αργότερα. Όχι τυχαία, και τα δύο ήταν στην Άπω Ανατολή.
Το Peugeot μου το οδηγούσε πάντα ο Jules. Η αδερφή του δούλευε στο περίπτερο. Ήταν το ομορφότερο κτήριο της πόλης.
Τι ζήσαμε, πώς μας έζησαν οι άλλοι. Είχαμε άγιο άγγιγμα, θείο. Ή μας άγγιξε κάποιος Θεός. Holy Touch.
Ο Δούναβης είναι άλλοτε αριστοκρατικός, κάποτε άγριος, πάντα όμως όμορφος. Προφέρει τις λέξεις απαλά, εξαγνιστικά. Όταν χαμογελά, γίνεται αλαφιασμένος κύκνος.
Κάποτε ήμασταν τόσο κουλ, που μαζευόμασταν σε βεράντες με θόρυβο και θέα την Ακρόπολη και ανταλλάζαμε χαρτάκια Panini.
Στο Tsukiji, πίσω από την παλιά ψαραγορά. Περισσότερο μοιάζει με σιδηροδρομικό σταθμό παρά με κέντρο λατρείας. Μα είναι βουδιστικός ναός.
Αυτό είναι το καλό με τις ανασκοπήσεις. Μαζί με τον Patrick Watson, που επιστρέφει σε μια λίστα μου για Blogovision, ίσως επιστρέψει κι η Αντίπαρος στις αποδράσεις μου...