Blogovision 2020: 09. U.S. Girls – Heavy Light
Πάλι αναστολή. Πάλι περισσότερη δουλειά από πριν. Περνάνε οι μέρες, μα δεν μπαίνει το επίδομα. Καθημερινά, αγχωμένα κλικ στο ebanking.
Πάλι αναστολή. Πάλι περισσότερη δουλειά από πριν. Περνάνε οι μέρες, μα δεν μπαίνει το επίδομα. Καθημερινά, αγχωμένα κλικ στο ebanking.
Τα blue jeans που σου είχε πάρει δώρο σε στενεύουν πια. Στο κρεβάτι έρχεται αργά, όταν κοιμάσαι. Τώρα πορεύεται μόνος.
Κάλλιο αργά, παρά ποτέ: Το ΠΠC μετράει από το 20 ως το 1, για 14η συνεχόμενη χρονιά, ψηφίζοντας τα αγαπημένα του άλμπουμ για το 2020.
Υπήρξε μέχρι και το όνομα του Wi-Fi μου (ή το password του) σε δύο διαφορετικά σπίτια, σε δύο διαφορετικές ηπείρους. Άραγε τι να σκέφτονταν οι γείτονες όταν προσπαθούσαν να κλέψουν λίγο bandwidth;
Στο χορό των φαντασμάτων κάποιοι θυμούνται κακές συνήθειες απ’ τον καιρό των ζωντανών. Μεθάνε. Ερωτεύονται. Περιμένουν. Κοιτάζουν τον καθρέπτη. Φιλοδοξούν.
Όταν φτάσαμε, κόσμος πολύς που έφτανε ως τον Παρνασσό, συζητούσε για μουσική. "Ωχ, πρέπει να έχει κάποιο πάρτι το Use, άντε να βρούμε να παρκάρουμε τώρα", του είπα.
Μονολεκτικά. Όσο πιο μεστά γίνεται. Απόλυτα. Δίχως ίχνος αμφισβήτησης. Ονόμαζε κάθε γάτα που συναντούσε με κάποιο επίρρημα: «Έπειτα». «Τάχα». «Ξαφνικά»…
Το 2011 είχαμε κάνει μια φωτογράφιση, σαν γάμου. Το 2016 παντρευτήκαμε κιόλας, χωρίς καμία φωτογράφιση.
Το δώρο της; Γιαπωνέζικο malt. Στο πάρτι του, καλεσμένες το ανακάτεψαν άξεστα με αναψυκτικά, χυδαία πρόσθεσαν παγάκια. Δεν έμεινε σταγόνα.
Και μια καινούργια αγαπημένη πόλη να προσπερνάει τις υπόλοιπες στο πάντα υπέροχο πορτφόλιο των παραθαλάσσιων μεσογειακών προορισμών.