Blogovision 2021: 16. Manchester Orchestra – The Million Masks Of God
Τα μηνύματά σου κοιμούνται ανήσυχα, αδιάβαστα. Οι κλήσεις σύντομες, χωρίς συνοχή. Καφέδες στα πεταχτά. Παραμένεις αόρατος. Ή ακατάληπτος. Ίσως ξεπερασμένος.
Τα μηνύματά σου κοιμούνται ανήσυχα, αδιάβαστα. Οι κλήσεις σύντομες, χωρίς συνοχή. Καφέδες στα πεταχτά. Παραμένεις αόρατος. Ή ακατάληπτος. Ίσως ξεπερασμένος.
Κάθε απώλεια τη μετέτρεπε σε πίνακα, ποίημα, ταινία, μουσική. Κι όσο πιο αναγνωρισμένη καλλιτέχνις γινόταν, τόσο περισσότερο εθιζόταν στη θλίψη.
Οι μέρες που δεν κάνεις τίποτε -άσκοπα κοιτάζεις μια οθόνη ή τον κισσό των απέναντι- ξεριζώνουν κι άλλο κομμάτι σου.
Πετούσες στο wing foil πριν καν μάθω μπότζα στο windsurf. Άπιαστη. Τα 'πινες με την Dickinson, όσο ακόμη διάβαζα Poe.
Διαλογισμός Βιπάσανα, μπλε Καρέλια κασετίνα, εντοιχισμένο ραδιόφωνο ξενοδοχείου στην Κυλλήνη. Συνείδηση κι αισθήσεις αμφίβολες. Ίσα ίσα αισθάνεσαι τα φτερά σου.
Ξαναβλέπουμε το "Ουζερί Τσιτσάνης" με αφορμή τα γενέθλια (και την επέτειο θανάτου) του μεγάλου μουσικοσυνθέτη.
Άντε, ας το παίξουμε μια φορά ακόμη, να μας πείσει αυτή η σειρήνα, η νεράιδα Bush «να μην τα παρατήσουμε» -κι ίσως ανταμειφθούμε με αγκαλιές.
Επανάληψη. Κάθε μέρα μια επανάληψη. Μήνες ολόκληροι μοιάζουν πια με δευτερόλεπτα. Ατρόμητος στέκομαι μπροστά στον καθρέπτη. Για πόσο ακόμη όμως;
Ύστερα ανατέλλω. Αναδύομαι απ' το δάσος και ξεκορφίζω στο Παγγαίο. Μυρίζω το κύμα στο Ταίναρο. Γιορτάζω κατορθώματα, μοιράζω tabulae rasae.